Theater van de laatste dagen

Op maandagavond 23 juni - Nederland had net met 2 - 0 van Chili gewonnen - zag een groot aantal vrijwilligers van de Hospice in Calypso de van Nicoline van de Beek. Hierin rolt Ada Vogelenzang, geboren Amsterdamse met een hart van goud, bij toeval in de 'pallitatieve zorg'. Voor ze het weet, zorgt ze bij haar thuis - in huize De Pruimentijd - voor 28 gasten.

Op maandagavond 23 juni - Nederland had net met 2 - 0 van Chili gewonnen - zag een groot aantal vrijwilligers van de Hospice in Calypso de van Nicoline van de Beek. Hierin rolt Ada Vogelenzang, geboren Amsterdamse met een hart van goud, bij toeval in de 'pallitatieve zorg'. Voor ze het weet, zorgt ze bij haar thuis - in huize De Pruimentijd - voor 28 gasten.

De voorstelling zat vol grappige en ontroerende momenten, allemaal zeer herkenbaar voor ons als vrijwilligers! Zeker de opmerking van een gast van Ada "of ze iets onder haar schoenen wilde doen, want die maken zo'n herrie op het laminaat" leidde tot grote hilariteit. En Marijke bezwoer ons later dat zij dit echt niet had ingefluisterd! In het begin is Ada nog onzeker, en sopt ze liever een kastje uit dan dat ze bij een gast gaat zitten. Maar haar buurman, meneer Van Haren -"zonder haren"- helpt haar om dingen anders te doen. "Weet je Ada", zegt hij, "je hebt hele grote ogen. En je hebt hele grote oren." "Ja", zegt Ada, "nu nog een grote mond en ik ben Roodkapje."

Maar waar het om gaat in de 'pallitatieve zorg' is vaak dat je gewoon stil bent en dat je goed kijkt en luistert. Wat heeft iemand nodig op het moment dat jij tegenover hem zit? Wees gerust jezelf en leer van alle dingen die je tegenkomt in een Hospice. Heel mooi liet Ada ons zien dat iedereen anders is en een heel leven achter zich heeft dat jou onbekend is. Soms komt het voor dat je iemand niet zo aardig vindt en wat doe je dan? Mag je wel of niet iemand over z'n 'kale bol' aaien als je dat zo voelt? En, zoals meneer Van Haren zei: je hebt ook je eigen nattigheid. Soms huil je met een oog voor de gast en met een oog voor je vader, moeder of een andere dierbare die is overleden.

Heel bijzonder was het stukje over de pruimen: in de boomgaard bij huize "De Pruimentijd" hangen rijpe en onrijpe pruimen. De rijpe pruimen zijn de dingen die je heel goed afgaan; de onrijpe pruimen mogen nog even blijven hangen. Het mooie in het stuk was dat je bij Ada steeds meer rijpe pruimen zag ontstaan; het ging haar steeds beter af. Dat was heel herkenbaar: als je net begint, wil je alles heel graag 'goed' doen. Het mooie van het werk in de hospice is dat je de tijd krijgt om de pruimen te laten rijpen en dat de oogst dan vaak overweldigend is.

Jolanda Hubers.

« Terug