Ambulancedienst voor laatste wens

ambulancewens dhr.jpg

Op 21 augustus werd mijn vader als terminale gast opgevangen in Hospice Duurstede.
Thuis was hij toch veel alleen en ging hard achteruit. De huisarts vond het raadzaam om te gaan kijken bij een hospice. Nu is de hospice vlak bij mijn huis; dus de keuze was snel gemaakt. Als enige dochter was het voor mij niet mogelijk om nog vaker op bezoek te gaan in Utrecht en hier kon ik dagelijks binnenlopen.

Mijn vader voelde zich snel thuis, was gesteld op de vrijwilligers en is nog één keer in zijn flat geweest om wat spulletjes op te halen en te kijken bij de buurtjes. Door alle aandacht en op gezette tijden eten en drinken, knapte hij op! Men vroeg zich af hoe ziek hij wel was. En toen er drie maanden verstreken waren, voelde hij zich nog capabel genoeg om een wandelingetje te maken. De ziekte echter ging wel verder en na ruim vier maanden ging zijn toestand achteruit. Vrijwilligers vroegen wat zijn laatste wens nog zou zijn?

"Nog 1 keer mijn dementerende zus uit Nieuwegein bezoeken".
Onmogelijk, dacht ik, omdat mijn tante volledig in paniek raakt in een auto en de autorit voor mijn vader te belastend zou zijn. Buurtzorg kwam met de optie om de "wens-ambulance" in te schakelen. Een organisatie uit Rotterdam waar 200 vrijwilligers werken, die dagelijks doodzieke mensen vervoeren naar hun laatste wens.
Wij hadden een prachtige middag. Mooie route, 2 blije mensen die elkaar na een half jaar weer terugzagen en beiden een heel goede dag hadden! Familieleden waren erbij en zelfs de zus in Australië via skype.
Terug in de hospice ging mijn vader anderhalve dag uitrusten op bed.

Daarna ging het snel, want 17 dagen later is mijn vader overleden. Wij als nabestaanden houden hier een heel mooie herinnering aan over!Daarom wil ik alle vrijwilligers van de hospice, de wens-ambulance en de medewerkers van Buurtzorg nogmaals via deze weg bedanken omdat mijn vader nog een heel goed half jaar heeft gehad in Wijk bij Duurstede!

Helma van de Ham

« Terug