header

Nieuwsbrief Oktober 2020

Hospice Duurstede zoekt vrijwilligers!

Hospice Duurstede bestaat dankzij de inzet van een grote groep vrijwilligers. Het zijn mensen uit Wijk bij Duurstede, Cothen en Langbroek die met grote betrokkenheid hun werk doen. Vaak gedreven vanuit persoonlijke ervaringen. Kenmerkend is de hechtheid van het team.Toch vertrekken soms vrijwilligers naar verloop van tijd. Daarom zoekt Hospice Duurstede naar mensen die de opengevallen plaatsen willen bezetten.

Bent u geïnteresseerd om te zorgen voor mensen in hun laatste levensfase? En wilt u nieuwe mensen leren kennen die net zo betrokken zijn als u? Dan is vrijwilliger bij Hospice Duurstede een waardevolle aanvulling op uw dagelijkse leven. Heeft u interesse, stuur dan een mailtje naar coördinator Maureen Brouwer via coordinator@hospiceduurstede.nl.Kijk ook eens op www.hospiceduurstede.nl

Wethouder en raadslid bezoeken Hospice Duurstede

Vrijdag 25 september bezochten wethouder Wil Kosterman en SP-raadslid Corrie de Groot Hospice Duurstede voor een werkbezoek. Coördinator Maureen vertelde over de genomen maatregelen in Corona-tijd, zoals veiligheid en de bezoekersregeling. Maar ook dat er een extra beroep op vrijwilligers werd gedaan, omdat een aantal van hen (tijdelijk) niet inzetbaar was.
Penningmeester Cor van Echtelt informeerde over het mindere aantal ligdagen dit jaar. Daarnaast vertelde hij over de investering in persoonlijke beschermingsmiddelen om veilige zorg te kunnen bieden. Ondanks de extra kosten die hiervoor zijn gemaakt, blijft Hospice Duurstede financieel boven water. Mede dankzij het verantwoord gevoerde financiële beleid en extra inkomsten uit giften.
Wethouder Wil Kosterman was dan ook vol lof over de wijze waarop Hospice Duurstede de Corona-tijd tot nu toe doorstaat. Ook meldde zij open te staan voor advies en steun als dat nodig is.

Bezoek wethouder en raadslid.jpgWil Kosterman, Cor van Echtelt, Corrie de Groot en Maureen Brouwer

Dank aan onze Vrienden!

Nu veel sponsoracties vanwege Corona niet door kunnen gaan is het fijn dat we vrienden hebben. Velen hebben inmiddels hun jaarlijkse bijdrage overgemaakt, waarvoor veel dank! Dat maakt het mogelijk dat we iets extra’s kunnen doen voor onze gasten. Ken je mensen die het werk van onze hospice waarderen breng de website onder hun aandacht en vooral de pagina waarop zij zich kunnen aanmelden als vriend! Vrienden van Hospice Duurstede.

Update Corona

Corona geeft veel onzekerheid. In Nederland en daarbuiten. Daar hebben we allemaal in meer of mindere mate ongemak van. Hospice Duurstede houdt zich in elk geval zorgvuldig aan de richtlijnen van het RIVM. Ons beleid is erop gericht om er alles aan te doen om het virus buiten de deur van de hospice te houden. Op onze website hebben we op de home-pagina  een algemeen bericht geplaatst om gasten en hun naasten over ons beleid te informeren.

Emballagepaal Jumbo

De Jumbo stelt de opbrengst van de ‘Emballagepaal’ voor het laatste kwartaal van dit jaar weer ter beschikking aan Hospice Duurstede. We zijn daar weer heel blij mee. Zeker nu veel sponsoracties dit jaar niet kunnen doorgaan vanwege COVID-19. We hopen op minstens zoveel bonnetjes al vorig jaar!

IMG_20190103_145219.jpg

Uitje vrijwilligers doorgeschoven naar volgend jaar

In verband met COVID-19 kan het vrijwilligersuitje dit jaar helaas geen doorgang vinden. Wij schuiven het uitje door naar volgend jaar; hopelijk kan het dan wel plaatsvinden. Wij 3-en hebben leuke ideeën en willen deze volgend jaar graag uitvoeren!

Groet van Jolanda, Ariënne en Corinne

Vrijwiligerscollumn

Om wat variatie te brengen in de reeks vrijwilligerscolumns leek het Loes leuk om elkaar eens te interviewen. Zo’n idee was niet bij mij opgekomen, maar het leek me een goed plan.

Onze eerste aan elkaar gestelde vraag: “Hoe ben je vrijwilliger geworden?”

 Loes:
“De eerste keer dat ik hoorde over een hospice in Wijk bij Duurstede was ik aan het werk op de Opstap, basisschool aan de David van Bourgondiëweg. Mijn collega vertelde dat wij op een ander moment de kinderen naar buiten mochten laten gaan i.v.m. het feit dat er bij de hospice iemand werd uitgedragen. Ik stond perplex, want dit gebeurde nota bene naast  ons.
Er waren onder in de flat naast ons gebouw 2 kamers die ‘omgebouwd’ waren voor de functie van een hospice. Geweldig. Dit ontdekte ik in 2013. Op dat moment wist ik nog niet dat mijn moeder er in 2015 ook naar toe mocht.
Toen wij binnen kwamen werden wij zeer warm onthaald door Jeroen en Ria. Ria kende mijn moeder. Mijn moeder vond de inrichting zo mooi, dat zij vroeg of wij haar eigen appartementje ook niet zo konden inrichten voor als zij weer huis zou komen. “Wat zijn ze hier lief, bezorgd en behulpzaam”. Dit is wat ik steeds van haar te horen kreeg. Helaas is zij binnen 5 dagen overleden.
Een jaar later heb ik me aangemeld als vrijwilliger.”

 Jos:
“Vanuit het Beraad van Kerken zouden Rebecca Onderstal (voormalig predikante te Cothen) en ik bij de opening op 1 maart 2013 een kaars en een Rembrandtbijbel geven aan de hospice. Helaas was ik die dag verhinderd. Om zomaar daar een bezoek te brengen vond ik niet gepast. Eind mei kwam mijn overbuurman in de hospice te liggen. Ik heb hem vier keer bezocht en was onder de indruk van de positieve sfeer in de hospice.
Laat ik nu Hans Bakkum daar tegen het lijf lopen. We kennen elkaar al lang vanwege onze ‘zangkunsten’ bij de Mauthausen-uitvoeringen. Hans bleek een goede ambassadeur van de hospice te zijn, want hij vroeg aan mij, of dit vrijwilligerswerk iets voor mij zou kunnen zijn. Dat leverde me behoorlijk wat denkwerk op.
Na de website bekeken te hebben en overlegd te hebben met mijn vrouw, heb ik een gesprek aangevraagd bij Maureen. Dat was een heel plezierig gesprek. Ik vroeg me af of ik wel geschikt zou zijn als vrijwilliger. Was wat angstig of ik de nare dingen mee naar huis zou nemen. Maureen gaf me de kans dit uit te proberen. Mijn eerste ervaringen waren erg positief: ik was blij iets voor mensen in de terminale fase te mogen betekenen. Dit vrijwilligerswerk geeft me sindsdien veel energie.”

De tweede vraag: Welke bijzondere herinneringen van de afgelopen jaren staan je bij?

 Jos:
“Die heb ik zeker! Zelfs wel meer dan één. Maar ik beperk me tot één herinnering.
In de oude hospice was plaats voor twee gasten. Het kwam een keer voor, dat we maar één gast hadden, die niet bedlegerig was. Zij knapte steeds meer op. En zo kon het gebeuren, dat deze dame een aantal vrijetijdsbestedingen kon verrichten buiten de hospice. Zij ging dan met haar auto op pad. Heel fijn voor haar. Voor ons als vrijwilligers was het wel apart in de hospice aanwezig te zijn zonder iets te kunnen betekenen voor een of twee gasten. Overigens verveelden we ons niet, want er was meestal wel iets te doen of te bespreken met elkaar.”

Loes:
“Natuurlijk de manier waarop mijn moeder opgevangen en verzorgd is. G e w e l d i g! De eerste keer dat je meemaakt dat er iemand overlijdt en dan uitgedragen wordt. Hoe mooi is dit uitdragen. Verder kwam ik een oud-leerling tegen, maar ook moeders van leerlingen die ik in de klas heb gehad, zowel als collega, en ook een keer als gast.
Op het moment, dat er voor de eerste keer een voor mij bekende gast binnenkwam, leek het even onwennig. Maar het gekke is, dat juist diegene mij enthousiast begroette. Ondertussen is me dat al een aantal keren gebeurd. Ook bij deze gasten doe je ‘gewoon’ wat je normaal ook doet. Het blijft wel bijzonder.”

De derde vraag: Wat is je bij gebleven van de opleiding?

Loes:
“Onze groep is 4 zaterdagen bij elkaar gekomen . Dit waren 3 leer-bijeenkomsten en 1 terugkom-dag. Door de vragen die gesteld werden door de leiding, stelden wij ons open op. We vrij konden praten over zeer persoonlijke zaken. Heel fijn om zulke collega’s te hebben.
De laatste dag hebben we gebruikt om de eventuele vragen die er nog waren te kunnen stellen en te bespreken. De afsluiting was een lunch met allerlei heerlijke gerechten die we mee gebracht hadden. Onze laatste opdracht was: ‘Breng iets mee van huis wat je zeer dierbaar is en geef dit aan een collega en leg uit wat het voor jou betekent’. Hierna werden de meegenomen dingen door de leiding op tafel gelegd. Vervolgens gingen we zitten, maar niet achter onze eigen meegenomen ‘cadeautje’. Na het uitpakken gaf de gever uitleg, waarom hij/zij dit meegenomen had.”

Jos:
 “Deze opleiding hebben we gekregen op drie zaterdagmorgens. Dankzij Conny van Tol en Janny Schotveld voerden we diepgaande gesprekken. Wat me opviel, was dat iedereen erg open was, hoewel we elkaar niet of nauwelijks kenden. Ik denk dat dit met de manier van ‘lesgeven’ van beide dames te maken had.
Waar ik tegenop zag, was de opdracht om iets van je hobby mee te nemen en dat in verband te brengen met de hospice. Ik heb een treintjeshobby. Die bracht me op het idee een wissel met een paar rails mee te nemen. De afbuigende tak van het wissel verbond ik met een rail met een stootblok, terwijl de doorgaande rail geen eindpunt had. Mijn ervaring is, dat het recht doorgaande spoor voor de vrijwilligers is. Het afbuigende spoor loopt helaas dood. Jammer genoeg kunnen wij het wissel niet bedienen om voor onze gasten rechtdoor te laten rijden, maar we kunnen wel het afbuigende spoor verlengen en de gasten bij staan.”

Uiteraard komt in deze laatste vraag collegialiteit aan de orde: “Hoe is de samenwerking met de collega’s en onze coördinatrice Maureen?”

 Jos:
“ Leuk dat ik weer mag beginnen. Ik voel me bij onze vrijwilligers als in een warm bad. De belangstelling in elkaar en de bereidheid er te zijn voor de gasten die het zwaar hebben, geven me een positief gevoel. Ik ben erg blij deel uit te mogen maken van deze vrijwilligersgroep.
Verder heb ik bewondering voor Maureen. Je zal maar leiding moeten geven aan zo veel verschillende vrijwilligers, die je in de kruiwagen moet zien te houden. Die kruiwagen moet wel blijven rijden naar de gestelde doelen van onze hospice. Maureen is iemand die de afspraken goed bewaakt. Als ik me er – onhandig als ik soms kan zijn – niet goed aan houd, krijg ik dat te horen. Ik kan haar manier van doen in deze prima waarderen. Verder zorgt ze erg goed voor ons: bij de feestdagen is er altijd iets lekkers.
De door haar geleide vergaderingen (twee keer per jaar) verlopen krek op tijd en zijn waardevol.”

Loes:
“Ik heb de ervaring dat we veel van elkaar leren, want iedere collega heeft haar/zijn eigen manier van benaderen en handelen. De samenwerking vind ik daarom ook erg prettig. Ook Maureen is samen met ons zeer betrokken bij het welzijn van zowel de gasten als ook de vrijwilligers. Als er een probleem is bijvoorbeeld dan wordt dit ook zo snel mogelijk besproken en opgelost. Zoals Jos aangeeft: je zult het maar op je genomen hebben. Petje af.”

Tot slot

 Loes:
“Aangezien ik het bijzonder mooi en fijn vind vrijwilliger te mogen zijn, vertel ik erover aan buitenstaanders, zodat de verkeerde indruk die vaak bestaat over hospices weggenomen kan worden. Vaak denkt men, dat er in de hospice een trieste sfeer hangt. Dit is af en toe zo, maar er wordt toch veel gelachen zowel met onze gasten als ook door de vrijwilligers onderling. Verder mis ik echt het ‘werken’ wanneer ik niet kan komen door ziekte of om welke reden dan ook”.

Jos:
“Wat mij in die afgelopen jaren is opgevallen, is, dat ik er energie van krijg. In de afgelopen coronatijd heb ik een paar maanden niet kunnen werken. Dat viel me zwaar. Ik miste de hospice en mijn medevrijwilligers enorm.”

Loes en Jos

Is de nieuwsbrief niet goed leesbaar? Bekijk hier de online versie Uitschrijven voor de mailing